نانو ذرات کورکومین؛ راهکاری برای کاهش آثار آفتکشهای کشاورزی در ماهیان خاویاری؛
پژوهش مشترک انستیتو تحقیقات بینالمللی ماهیان خاویاری و دانشگاه تخصصی فناوریهای نوین آمل بررسی کرد
پژوهش مشترک انستیتو تحقیقات بینالمللی ماهیان خاویاری و دانشگاه تخصصی فناوریهای نوین آمل نشان داد که استفاده از نانوذرات کورکومین در جیره غذایی بچهتاسماهی سیبری میتواند آثار سمی آفتکش کشاورزی دیازینون را کاهش دهد و با تقویت سیستم ایمنی و دفاع آنتیاکسیدانی، از سلامت اندامهای حیاتی ماهی محافظت کند.
به گزارش روابط عمومی انستیتو تحقیقات بینالمللی ماهیان خاویاری، پژوهش مشترک فروزان باقرزاده لاکانی، عضو هیئت علمی این انستیتو، و نویده میرزاخانی، عضو هیئت علمی دانشگاه تخصصی فناوریهای نوین آمل، با هدف بررسی ظرفیت نانوذرات کورکومین در کاهش آثار سمی برخی آفتکشهای مورد استفاده در فصل کشاورزی بر بچهتاسماهی سیبری (Acipenser baerii) انجام شد.
در این مطالعه، نقش نانوذرات کورکومین بهعنوان یک مکمل غذایی نوین و زیستسازگار در مقابله با پیامدهای ناشی از مواجهه ماهیان با دیازینون بررسی شد.
باقرزاده لاکانی در تشریح نتایج این پژوهش گفت: کورکومین به دلیل برخورداری از خواص آنتیاکسیدانی و ضدالتهابی، یکی از ترکیبات مورد توجه در مطالعات مرتبط با تغذیه و سلامت آبزیان است و افزودن نانوذرات کورکومین به جیره غذایی ماهیان میتواند به تقویت عملکرد سیستم ایمنی و افزایش ظرفیت دفاع آنتیاکسیدانی بدن ماهی کمک کند.
وی افزود: نتایج پژوهش نشان داد استفاده از این نانومکمل غذایی میتواند آثار نامطلوب ناشی از مواجهه با دیازینون را تعدیل کرده و شدت آسیبهای بافتی در اندامهای حیاتی از جمله کبد و آبشش را کاهش دهد.
مجری پروژه با اشاره به آثار این مکمل بر شاخصهای تولیدی ماهی، گفت: در تیمارهای مناسب، بهبود ضریب تبدیل غذایی (FCR) مشاهده شد که میتواند نشاندهنده استفاده کارآمدتر ماهی از خوراک باشد و از منظر اقتصادی، کاهش هزینههای تغذیه در فرآیند پرورش آبزیان را به همراه داشته باشد.
باقرزاده لاکانی ادامه داد: یافتههای این پژوهش ظرفیت نانوذرات کورکومین را برای استفاده بهعنوان مکمل غذایی نوین و زیستسازگار در آبزیپروری نشان میدهد و این ترکیب میتواند با کمک به حفظ سلامت ماهیان و کاهش آثار تنشهای محیطی، در مسیر توسعه تولید پایدار و سازگار با محیطزیست مورد توجه قرار گیرد.
این پژوهش با تمرکز بر کاهش پیامدهای آلایندههای ناشی از فعالیتهای کشاورزی، میتواند زمینهای برای بررسی بیشتر کاربرد ترکیبات زیستسازگار در مدیریت سلامت ماهیان و ارتقای بهرهوری در صنعت آبزیپروری فراهم کند.
