نبود بذر استاندارد از چالش‌های زیره سبز در کشور

به گزارش روابط‌عمومی مؤسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر به نقل از ایرنا ، از دیگر چالش‌های این زراعت مهم و اقتصادی، عدم امکان برداشت مکانیزه و حساسیت بالا به بیماری به‌ویژه بوته‌میری است.

 وی یاد آورشد: خشکی و خشکسالی به دلیل اقلیم خشک و نیمه‌خشک ایران یک چالش عمده در کشور بوده و به‌عنوان مهم‌ترین عامل محدودکننده تولید در محصولات کشاورزی محسوب می‌شود.

 ضرورت افزایش بهره‌وری در منابع پایه
 فنایی تأکید کرد: فائق آمدن بر این چالش جز از طریق افزایش بهره‌وری در منابع پایه امکان‌پذیر نخواهد بود.

 وی افزود: یکی از راهکارهای افزایش بهره‌وری توجه به گیاهانی کم آب بر و متحمل به شرایط دشوار از جمله زیره سبز در الگوی کشت و برنامه‌ریزی از برای اصلاح، تولید و معرفی ارقام گیاهی جدید از آن متناسب با ظرفیت‌های اکولوژیکی و آب‌وهوایی مناطق است.

عضو هیئت‌علمی و محقق زیره سبز در مؤسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر گفت: زیره سبز از اقلام مهم صادراتی کشور بوده که به لحاظ اقتصادی نقش مهمی در ارزآوری برای کشور و تأثیر بسزایی در معیشت کشاورزان و اقتصاد خانوار روستایی به‌ویژه در استان خراسان داشته و دارد.

فنایی اضافه کرد: زراعت این گیاه در دهه‌های گذشته به طور عمده در خراسان جنوبی، خراسان شمالی، خراسان رضوی و گلستان بوده؛ اما به دلیل تداوم خشکسالی، سودآوری بالاتر آن در شرایط فعلی و وجود بازار فروش باثبات در داخل و خارج کشور تمایل به کشت آن به شکل دیم و آبی در بیشتر استان‌های کشور افزایش‌یافته است.

وی با اشاره به معرفی رقم‌های جدید در راستای فائق آمدن بر این چالش‌ها یادآور شد: ارقام اصلاح شده پایا و غفار عملکرد دانه بالاتر از میانگین لاین‌های مورد بررسی در شرایط آزمایش سازگاری و همچنین عملکرد دانه بالاتر نسبت به رقم شاهد محلی در شرایط زارعین داشتند.

 فنایی گفت: ضمن اینکه این ارقام زودرس و دارای تعداد چتر در بوته و وزن هزار دانه بالا بودند.

وی اضافه کرد: باتوجه‌به پایداری و سازگاری عمومی، این ارقام برای کشت در مناطق زیره‌کاری کشور، واقع شده در اقلیم‌های گرم و مرطوب، گرم و خشک، معتدل و سرد، قابل‌توصیه است.

فنایی یادآور شد: همچنین رقم ایستا تنها رقم برخوردار از ویژگی‌های مطلوب برای برداشت مکانیزه زیره سبز است؛ ارتفاع مناسب بوته، تشکیل چترها روی بوته در یک فاصله مناسب از سطح زمین (۱۰ تا ۱۵ سانتی‌متر)، ایستا و قائم بودن آن تا پایان دوره رشد ناشی از قطر بیشتر ساقه اصلی در پایین بوته، از جمله این ویژگی‌ها است که باتوجه‌به دیررسی نسبی این رقم (حدود ۱۰ روز) نسبت به ارقام پایا و غفار، توصیه کشت آن بیشتر به پهنه‌های اقلیمی معتدل و سرد و به‌ویژه مناطقی که در اواخر فصل رشد از شرایط خنک‌تری برخوردارند .