افزایش ۲۳۳ درصدی بهره‌وری زمین با کشت مخلوط علوفه در بدره

به گزارش روابط عمومی مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان ایلام،ایسنا/ایلام عضو هیأت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان ایلام گفت: نتایج تحقیقات جدید پایگاه نوآوری دیم بدره نشان داد کشت مخلوط غلات و بقولات می‌تواند بهره‌وری زمین را تا ۲۳۳ درصد نسبت به کشت خالص افزایش دهد و راهکاری مؤثر برای توسعه پایدار تولید علوفه در استان ایلام باشد.

محمد آرمیون در گفت‌وگو با ایسنا از نتایج مقایسه عملکرد و شاخص‌های بهره‌وری علوفه‌های مخلوط و خالص در پایگاه نوآوری دیم شهرستان بدره خبر داد و اظهار کرد: کشت مخلوط علوفه در این پایگاه، برتری قابل‌توجهی نسبت به کشت خالص ماشک ساتیوا در تولید ماده خشک و بهره‌وری از زمین داشته است.

وی خاطرنشان کرد: عملیات بسته‌بندی و محاسبه شاخص‌های عملکردی و بهره‌وری مربوط به این طرح به‌تازگی انجام شد. در این پایگاه، علوفه‌های مخلوط با هدف افزایش تولید شیر دام با ترکیب ۱۰ درصد یولاف، ۳۵ درصد تریتیکاله، ۱۵ درصد نخود علوفه‌ای، ۲۰ درصد ماشک و ۲۰ درصد گندم، و نیز علوفه مخلوط با هدف تولید گوشت دام شامل ۱۰ درصد یولاف، ۲۰ درصد تریتیکاله، ۱۵ درصد نخود علوفه‌ای، ۲۵ درصد ماشک و ۳۰ درصد گندم، در مقایسه با علوفه خالص ماشک ساتیوا به‌صورت کشت مستقیم، مورد ارزیابی قرار گرفتند.

آرمیون بیان کرد: میزان تولید ماده خشک در هکتار برای علوفه مخلوط با هدف تولید گوشت ۵۸۲۴ کیلوگرم، برای علوفه مخلوط با هدف تولید شیر ۵۳۵۲ کیلوگرم و برای علوفه خالص ۲۴۰۰ کیلوگرم ثبت شد.

عضو هیأت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان ایلام ادامه داد: علوفه مخلوط با میانگین ۵۶۰۳ کیلوگرم ماده خشک در هکتار، در مجموع ۴۳۱ بسته با متوسط وزن ۱۳ کیلوگرم برای هر بسته تولید کرد و شاخص بهره‌وری زمین را به ۲۳۳ درصد نسبت به علوفه خالص رساند.

وی تصریح کرد: نتایج به‌وضوح نشان می‌دهد که کشت مخلوط علوفه، چه برای تولید شیر و چه برای تولید گوشت، نسبت به کشت خالص ماشک ساتیوا برتری قابل‌توجهی در تولید ماده خشک و بهره‌وری از زمین دارد. این یافته با اصول اکولوژیکی کشت مخلوط سازگار است زیرا در این سیستم، رقابت بین گونه‌ها کاهش یافته و استفاده از منابعی مانند نور، آب و عناصر غذایی بهینه می‌شود.

وی توضیح داد: عملکرد بالاتر در سیستم‌های مخلوط احتمالاً ناشی از تکمیل‌پذیری بین اجزای مختلف مخلوط است. در ترکیب‌های مورد بررسی، غلاتی مانند یولاف، تریتیکاله و گندم نقش مهمی در افزایش زیست‌توده و حجم علوفه داشته‌اند، در حالی که بقولاتی مانند ماشک و نخود علوفه‌ای با تثبیت نیتروژن و بهبود تغذیه گیاه، شرایط رشد را برای کل جامعه گیاهی مناسب‌تر کرده‌اند. در نتیجه این سیستم از نظر استفاده از منابع محیطی کارایی بیشتری نسبت به کشت خالص داشته است.

آرمیون تشریح کرد: تفاوت بین ۲ مخلوط نیز قابل‌توجه است؛ به‌طوری‌که مخلوط با هدف تولید گوشت با عملکرد و شاخص بهره‌وری بالاتر نشان می‌دهد افزایش سهم برخی اجزا، به‌ویژه گندم و ماشک، احتمالاً به افزایش ماده خشک و کارایی زمین منجر شده است. در مقابل، مخلوط با هدف تولید شیر هرچند عملکرد کمی پایین‌تری داشته اما ممکن است از نظر تعادل انرژی و پروتئین برای تغذیه دام شیری مناسب‌تر باشد بنابراین برتری یک تیمار نباید صرفاً بر پایه عملکرد مطلق سنجیده شود، بلکه باید با هدف نهایی تولید هم‌راستا باشد.