گزارش میدانی از طرح اثرات اقتصادی، اجتماعی و زیست‌محیطی استفاده از کنسانتره‌های دانش‌بنیان در مناطق عشایری قوچان و چناران
امروز، به همراه مدیرعامل محترم شرکت تعاونی عشایر شهرستان چناران، راهیِ مناطق کوهستانی شهرستان قوچان شدیم تا طرح تحقیقاتیِ «اثرات اقتصادی، اجتماعی و زیست‌محیطی استفاده از کنسانتره‌های دانش‌بنیان بر زندگی عشایر خراسان رضوی» را پیگیری کنیم.
از روستاهای شفیع‌آباد و خیرآباد گذشتیم و صبحانه را در روستای ابراهیم‌آباد، در منزل یکی از سران عشایر صرف کردیم. جالب بود که ایشان سال گذشته با رییس جمهور، دکتر پزشکیان، ملاقات داشته‌اند و از سخنوران ماهر و خوش‌بیان منطقه نیز هستند. گفتگوهای مفید و صمیمی‌ای داشتیم که هر کدام، دریچه‌ای تازه به مسائل و چالش‌های این قشر زحمت‌کش گشود.
سپس به روستای «بهارکیش» رفتیم؛ روستایی بکر و ییلاقی در دل کوهستان‌های قوچان که راه دسترسی به آن دشوار است و به‌همین دلیل، تقریباً بکر و دست‌نخورده باقی مانده است. هوای خنک و لطیفش در گرمای تابستان، واقعاً روح‌نواز و فرحبخش بود. جالب‌ترین نکته اینکه برق تمام خانه‌های این روستا از پنل‌های خورشیدی تأمین می‌شود؛ هرچند مشکلاتی در زمینه تأمین برق پایدار دارند.
پس از بازدید بهارکیش، به یکی دیگر از محله‌های عشایری در دل کوه رفتیم. در تمام این مسیر، مهمان‌نوازی، صفا و مهربانی عشایر، بی‌نظیر و به‌یادماندنی بود. واقعاً این قشر، از آن دسته‌اند که کمتر از لطفشان شنیده‌ایم.
اما نکته‌ای که یکی از عشایر بازنشسته مطرح کرد، به‌شدت تأسف‌بار بود؛ او گفت سال‌ها حق بیمه به صندوق بیمه روستاییان و عشایر پرداخت کرده، اما الان که بازنشسته شده، ماهانه فقط حدود ۲.۵ میلیون تومان حقوق بازنشستگی دریافت می‌کند؛ رقمی که آنقدر ناچیز است که به نظرم پرداخت نشود بهتر است.
البته باید گفت که آنها هم در طول سال‌ها حق بیمه کمی پرداخت می‌کردند و کسی هم آنها را راهنمایی نکرده بود که حداقل دو سال آخر را بیمه کامل بپردازند تا حقوق بازنشستگیشان افزایش یابد. اما اینجا سؤال اساسی این است:
چرا صندوق بیمه روستاییان و عشایر امکان پرداخت حق بیمه‌های بیشتر را برای عشایر فراهم نمی‌کند و راهنمایی لازم را به آنها نمی‌کند تا آنان نیز مانند سایر اقشار، بازنشستگیِ شایسته‌ای داشته باشند؟
و نکته‌ی تلخ‌تر اینکه اگر قرار است این مبالغِ ناچیز پرداخت شود، شاید بهتر باشد که از اول دریافت نشود، تا این همه انتظار و بعد، این همه ناامیدی...
سید احمد محدث حسینی
