زنان عشایر ایل پرور؛ از میراث بومی تا خلق فرصتهای نوین اقتصادی
زنان عشایر ایل پرور؛ از میراث بومی تا خلق فرصتهای نوین اقتصادی
روز یکشنبه ۲۵ مردادماه ۱۴۰۵، معصومه پازکی عضو هیئت علمی و رئیس بخش تحقیقات اقتصادی–اجتماعی مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان سمنان، در جمع زنان عشایر ایل پرور، با تأکید بر ظرفیتهای مغفول جامعه عشایری، از ضرورت گذار از تولید سنتی به کارآفرینی، ارزشآفرینی و بازارمحوری سخن گفت.
در این نشست، زنان عشایر نه صرفاً بهعنوان تولیدکنندگان محصولات سنتی، بلکه بهعنوان کنشگران مؤثر در اقتصاد خانواده، صیانت از فرهنگ بومی و توسعه پایدار جوامع عشایری مورد توجه قرار گرفتند.
وی با اشاره به سرمایههای متنوع زنان عشایر اظهار داشت: سرمایه واقعی آنان تنها منابع مالی نیست؛ بلکه دام، فرآوردههای لبنی، دستبافتهها، دانش بومی، غذاهای محلی، شناخت طبیعت و میراث فرهنگی ایل، مجموعهای از سرمایههای اقتصادی و اجتماعی ارزشمند است.
رئیس بخش اقتصادی–اجتماعی تأکید کرد که آینده کارآفرینی عشایری در گروی ایجاد ارزش افزوده برای همین داشتههای بومی است؛ بهگونهای که شیر و فرآوردههای لبنی، از محصول خام به کالایی فرآوریشده، هویتدار و دارای بازار تبدیل شود.
وی همچنین دستبافتههای زنان عشایر را فراتر از یک محصول هنری دانست و افزود: هر نقش و بافته میتواند حامل روایت، هویت و حافظه فرهنگی ایل باشد و با طراحی کاربردی، بستهبندی مناسب و معرفی اصالت آن، جایگاه ارزشمندتری در بازار پیدا کند.
در ادامه، گردشگری عشایری بهعنوان یکی از ظرفیتهای نوظهور اقتصاد محلی مطرح شد؛ ظرفیتی که میتواند زندگی روزمره عشایر، پخت غذاهای سنتی، فرآوری لبنیات، صنایعدستی، طبیعت و دانش بومی را به تجربهای ارزشمند برای گردشگران تبدیل کند.
وی با تأکید بر اهمیت بازار و بازاریابی گفت: حتی باکیفیتترین محصول، بدون معرفی مناسب و دسترسی به بازار، نمیتواند به درآمد پایدار منجر شود؛ ازاینرو بستهبندی، برندسازی، روایتگری و بهرهگیری هوشمندانه از فضای مجازی باید در کنار تولید قرار گیرد.
در این نشست همچنین بر ضرورت همافزایی و کار گروهی زنان عشایر تأکید شد؛ چراکه همکاری میتواند مسیر شکلگیری برندهای مشترک، کاهش هزینهها، افزایش قدرت عرضه و دسترسی به بازارهای گستردهتر را هموار کند.
در جمعبندی این نشست، بر این اصل تأکید شد که کارآفرینی عشایری الزاماً به معنای ایجاد فعالیتی تازه نیست؛ بلکه میتوان با بازشناسی ظرفیتهای موجود، خلق ارزش افزوده، پیوند با بازار و بهرهگیری از فناوریهای ارتباطی، فعالیتهای سنتی را به کسبوکارهای پایدار تبدیل کرد.
پیام محوری این نشست را میتوان در یک جمله خلاصه کرد:
«ما قرار نیست از صفر شروع کنیم؛ باید از همان داشتههایی که میراث نسلهای گذشته است، آیندهای تازه برای اقتصاد زنان عشایر بسازیم.»
